Ołówek raz jeszcze;)

DorARTthea ośmieliła mnie, by pokazać się tu z jeszcze kilkoma innymi moimi pracami ołówkowymi ;) Zatem, by zaspokoić jej ciekawość, prezentuję ;D

Na pierwszy rzut, Twoja imienniczka;)

Tutaj, mój prezent dla moich przyjaciół ;)

Tutaj Łukasz i Monika (zamówienie z allegro;) )

A tutaj, moja mała misja specjalna^^ Portret tego aktora (przedstawiać chyba nie trzeba) powędrował prosto w jego ręce ;D Według relacji znajomej, która owe zamówienie u mnie złożyła, portret bardzo się panu Robertowi spodobał ;)

 I może jeszcze na sam koniec moja daaaawniejsza praca, sprzed kilku lat, ciekawe czy ktoś rozpozna któż to taki;)

Na dziś wystarczy;)

Mała zmiana... wielki efekt ;)

Niedawno pokazałam Wam komplecik Mi Mancherai. Pokażę go znów, ALE z małym dodatkiem. Do zawieszki dorobiłam "łańcuszek" frywolitkowy z czarnej nitki...i wisiorek od razu zmienił charakter. Na moje szyi wygląda świetnie (do mojej tuniki pasuje idealnie ;) ).
Długość "łańcuszka" 45cm.

Believe w komplecie ;)

Mój śmietankowy wisior doczekał się towarzystwa...kolczyków ;) Troszkę inne od zawieszki (żeby nie było nudno ;]), ale jak najbardziej pasujące do całości (mam nadzieję^^). Bigle ozdobiłam transparentnymi kuleczkami, by komponowały się z całą biżuterią ;) W niedalekiej przyszłości powstanie też bransoletka Believe ;D

Rozmiar kolczyków:
4,5 cm (bez bigla)
6,5 cm (z biglem)

 I jak Wam się podoba? ;)

Z szafy mojej mamy...;)

W miniony weekend oprócz mojej śmietankowej zawieszki zrobiłam jeszcze taki komplecik:

Wzór nie jakiś wyszukany, ale też nie było czasu na kombinacje. Cel był jeden: wypraktykować szybko wiśniową niteczkę znalezioną w szafie mojej mamy ;D Nitka dość dziwna, taka a'la wełna, ale na tyle cienka, by igła mogła sobie z nią poradzić. Kwiatki wyszły takie "mięsiste" i sztywniejsze. Dla urozmaicenia dodałam do nich po mini kwiatku z czarnych nici i grafitowej perle. Chciałam je jeszcze dodatkowo czymś wzbogacić, ale po konsultacjach z koleżankami doszłam do wniosku, że im prostsze tym lepsze ;)

Deser śmietankowy ;-)

Wiedziałam, że długo nie wytrzymam bez frywolitkowania! Obiecałam sobie, że do czasu napisania mojej pracy wybitnie naukowej (xD) nie tknę igły i nitki... i co...? W postanowieniu nie wytrwałam... Na widok moich nowych przepięknych niteczek, który przyszły do mnie pocztą kilka dni temu nie mogłam się opanować...i uległam pokusie ;D

Ten wzór oczarował mnie już pierwszej chwili, gdy tylko go zobaczyłam...i zabrałam się do działa. Nieskromnie powiem, że jestem dumna z siebie i z mojego "dziełka". Oderwać wzroku od niego wprost nie mogę ;o

Starałam się uchwycić jego urok za pomocą aparatu, niestety do końca nie udało mi się. W rzeczywistości wygląda o niebo lepiej. Wisior wbrew pozorom nie jest wykonany nitką białą, ale a'la śmietankową z dodatkiem nitki srebrnej (która cudnie mieni się w świetle)... jest tak apetyczny, że aż chciałoby się go zjeść xD

Średnica kwiatka: 6cm, a razem z koralikową  zawieszką: 8,5cm.

Maleństwa...tak dla relaksu;)

Uwielbiam plątać duże wzorki, ale sama najlepiej czuję się jednak nosząc takie oto... maleństwa ;)

Z perspektywy ołówka...

Czysta karta papieru i ołówek...
Dwie niepozorne rzeczy, a ile dzięki nim można zdziałać:) Nie jestem w stanie powiedzieć kiedy moja rysownicza przygoda się zaczęła... wydaję mi się, że rysuję od zawsze;)
Zawsze wierna będę moim szarościom...one wydają mi się stokroć prawdziwsze nawet od najpiękniejszych kolorów...Choć przyznaję, że ciągnie mnie też w stronę pasteli;] Niech tylko przyjdą wakacje, a wtedy...rysowanie, malowanie... i plątanie też oczywiście ;D

Kilka słów o szkicach, które chcę pokazać na "pierwszy ogień"...
Są dość monotematyczne, bo każdy z nich przedstawia tę samą postać. Postać, która sporo namieszała mi w życiu...ale jakże pozytywnie ;))) Ten oto człowiek, był, jest i będzie zawsze moją największą inspiracją. Dzięki niemu natchnienia do pracy twórczej nie zabraknie mi nigdy... Wystarczy posłuchać jego Głosu, zobaczyć jego uśmiech, a zapomina się o całym świecie;)

To Josh Groban, artysta wielkiego formatu, wielkiego serca, talentu, a przy tym człowiek tak skromny... Taki Ktoś zdarza się raz na milion, albo i jeszcze rzadziej...

Z całego serca zachęcam... jego trzeba poznać, usłyszeć... a potem już tylko słuchać...słuchać...i słuchać...;)

A ten ostatni, stworzony najpóźniej jest szczególnie bliski mojemu sercu. Wykonany sepią, a nie ołówkiem jak wszystkie poprzednie, poleciał aż do samego Dublina, by trafić w ręce samego Josha... Niestety wówczas nie udało się, ALE na pocieszenie swój mały "wielki" ślad na portrecie zaznaczył jego równie wspaniały gitarzysta, Tariqh Akoni ;)